Surinam, Güney Amerika ana karasında yer alsa da bir Karayip ülkesidir. Guyana gibi o da kıyı şeridiyle değil; dili, tarihi ve insanlarıyla Karayipler'e aittir; kıyıları Atlas Okyanusu'na bakar.
Üç Guyana'dan biridir. Guyana İngiliz sömürgesi iken, Surinam Hollanda Guyanası idi ve Güney Amerika'da Hollandaca konuşulan tek ülkedir. 1975 yılında bağımsızlığını kazanmış olup, Karayip Topluluğu olan CARICOM'un tam üyesidir.
Ülkenin büyük bir kısmı yağmur ormanlarıyla kaplıdır. Surinam, Guyana Kalkanı üzerinde yer alır ve topraklarının yüzde doksanından fazlası ormandır; bu oran dünyadaki tüm ülkeler arasında en yüksek paya sahiptir. İç kesimler Karayipler'e değil, kıtaya aittir. Surinam'daki Karayip ruhu, halkında gizlidir.
Bu hikâye belirli bir düzen içinde ilerler. Hollandalılar kıyıda şeker plantasyonları kurmuş ve buralarda köleleştirilmiş Afrikalıları çalıştırmışlardır. Birçoğu ormana kaçarak orada özgür toplumlar kurmuş; günümüzde iç kesimlerin bazı bölümlerini kendi yasalarına göre yöneten Maroon halkını oluşturmuştur. Köleliğin sona ermesinin ardından Hollandalılar, aynı plantasyonlarda çalışmak üzere Hindistan'dan ve Endonezya'nın Cava adasından sözleşmeli işçiler getirmiştir.
Sonuç, hiçbir grubun çoğunlukta olmadığı, dünyanın en karma toplumlarından biridir. Surinamlılar; Hint, Afrikalı, Cavalı, Maroon, Çinli, Yerli ve daha pek çok kökenden oluşur. Bu, Guyana ve Trinidad'ı şekillendiren plantasyon ve sözleşmeli işçilik tarihinin aynısıdır; ancak Cava etkisi kendine has bir doku oluşturur. Başkent Paramaribo, bu sonucun bir yansımasıdır: UNESCO Dünya Mirası Listesi'nde yer alan, camilerin, sinagogların ve kiliselerin yan yana durduğu Hollanda ahşap mimarisine sahip tarihi bir merkez.
Özetle Surinam, kıyılarıyla değil; kültürü ve siyasetiyle Karayiplidir. Atlas Okyanusu'na bakmasına rağmen, Karayipler'in geri kalanıyla aynı imparatorluk dilini, plantasyon geçmişini ve karma toplum yapısını paylaşır.
