Margarita dzisiaj
W 1974 roku Wenezuela uczyniła z Margarity port wolnocłowy. Porlamar, osada rybacka istniejąca od 1536 roku, stała się centrum handlowym wyspy — po 1974 roku zaczęły powstawać sklepy, centra handlowe, hotele oraz międzynarodowe lotnisko. W szczytowym okresie w latach 80. i 90. XX wieku wyspę odwiedzało osiem milionów turystów rocznie, przybywających na zakupy, w celach biznesowych oraz by korzystać z plaż. Upadek gospodarczy Wenezueli pod rządami Nicolása Maduro spowodował spadek tej liczby o 90 procent w latach 2010–2020.
Od 2023 roku bezpośrednie loty z Rosji, Polski i Turcji przyciągają nowych gości. W styczniu 2023 roku Margarita przyjęła pierwszy od 15 lat europejski statek wycieczkowy. Wenezuela odnotowała 2,8 miliona turystów zagranicznych w okresie od stycznia do października 2025 roku, co stanowi ponad dwukrotność liczby 1,25 miliona osób, które przybyły w całym 2023 roku.
Wideo o Margaricie
Historia Margarity
Isla Margarita to największa wyspa Wenezueli i niegdyś jedno z najbogatszych miejsc w obu Amerykach. Jej bogactwo pochodziło z pereł. Otaczające ją wody kryły jedne z najobfitszych ławic pereł, jakie kiedykolwiek odkryła Hiszpania, a przed złotem i srebrem z Meksyku i Peru, perły te były pierwszym wielkim źródłem bogactwa Korony z Nowego Świata.
Wyspa leży na Morzu Karaibskim, u północno-wschodnich wybrzeży kraju. Wraz z dwiema mniejszymi sąsiadkami, Coche i Cubagua, tworzy Nueva Esparta, jedyny stan wyspiarski w Wenezueli. Jest to miejsce suche i słoneczne, z plażami o białym piasku i populacją około 420 000 mieszkańców; dwie części wyspy połączone są piaszczystym pasem, pomiędzy którymi znajduje się laguna namorzynowa La Restinga.
Gorączka pereł
Wody wokół Margarity kryły jedne z najgęstszych ławic ostryg perłorodnych, jakie kiedykolwiek odkryła Hiszpania. Kolumb dostrzegł wyspy w 1498 roku. Do 1500 roku pięćdziesięciu hiszpańskich osadników przebywało już na Cubagua, małej wyspie obok Margarity, wydobywając ostrygi z ławic na głębokości od 3 do 10 metrów. Nurkowie schodzili pod wodę na jednym wdechu, czasem na głębokość ponad 30 metrów, obciążając ciała kamieniami, aby szybciej zanurkować. Do pracy zmuszano również inne grupy rdzennych mieszkańców. Guaiquerí, lud zamieszkujący Margaritę, posiadał niezwykły status — dekret królewski zwolnił ich z danin i pracy przymusowej, prawdopodobnie dlatego, że współpracowali z hiszpańskimi operacjami jako wykwalifikowani nurkowie i nawigatorzy. Od 1526 roku na Cubagua zaczęli przybywać zniewoleni Afrykanie. Dekret królewski z 1558 roku całkowicie zakazał pracy rdzennym nurkom, zastępując ich wyłącznie Afrykanami. Ludzie ci żyli średnio rok po zmuszeniu ich do pracy w wodzie. Do lat 20. XVII wieku w całym regionie pozostało zaledwie 130 afrykańskich nurków. Do 1683 roku połów praktycznie ustał. Ławice były puste.
Nueva Cádiz, pierwsze miasto
Nueva Cádiz było pierwszym hiszpańskim miastem w całej Ameryce Południowej. Gorączka pereł zbudowała je na Cubagua, maleńkiej wyspie obok Margarity, a w 1528 roku nadano mu prawa miejskie. Hiszpanie wyławiali ostrygi szybciej, niż te były w stanie się rozmnażać, przez co ławice wkrótce opustoszały. Do 1539 roku pozostało tam mniej niż pięćdziesiąt osób. Huragan zniszczył to, co pozostało w 1541 roku. Ruiny Nueva Cádiz do dziś znajdują się na Cubagua, chronione jako pomnik narodowy Wenezueli.
Perły przyciągały piratów; Hiszpanie budowali forty
Bogactwo pereł przyciągało piratów, dlatego Hiszpanie otoczyli wybrzeże fortami. Najpotężniejszym z nich jest Castillo de San Carlos de Borromeo w Pampatar, zbudowany w XVII wieku w celu ochrony zatoki. Inne wciąż stoją w La Asunción, starej stolicy wyspy, oraz w Juan Griego. Margarita była warta obrony: hiszpańska flota skarbów zatrzymywała się tutaj, aby załadować perły — ta sama flota, która zawijała do Cartagena i Portobelo po srebro, zanim wyruszyła w drogę powrotną do domu.